Zo,n weblog is zo eenvoudig niet. Want wat schrijf je nou allemaal op? Je gooit je tekst in de lucht en dat is het dan. Om de mensen op de hoogte te houden, maar ook om te delen, maar ook om tegen jezelf te praten, maar ook om aandacht te krijgen, maar ook omdat heel directe aandacht al snel teveel is, maar ook omdat schrijven leuk is, maar ook om wat te doen te hebben.
Enfin, zoals Martin bril dan schreef, ik ga het gewoon doen. Ik ga schrijven over van wat er met mij als ziekeman gebeurd, wat ik beleef en wat me bezig houdt. Dit alles onder het voorbehoud van enige fitheid die ik wel dien te hebben om te kunnen schrijven.
Ziekzijn is zolang het een griepje is ofzo een ongemak dat grootse vormen aan kan nemen van beroerd voelen. Kanker geeft er direct een andere dimensie aan, ik merk dat aan mezelf en aan de mensen om me heen. Je doet als het ware een stap terug en maakt een diepe revérence. Er past hier bescheidenheid, ootmoed en een flinke portie angst. We hebben het hier over de toekomst!
Ondertussen heb ik inmiddels ook gewoon dat ongemak van ziek zijn dat grootse vormen aanneemt: een grote klont in mijn keel, mijn stem bijna weg, geen eetlust, snel moe. Een moeilijk boek lezen? 2 pagina's en dat is het dan.
Goed, morgen ga ik weer naar het avl. Er wordt een maagsonde geplaatst want er gaan nog maar weinig pondjes door het mondje en dat wordt de komende tijd ook steeds moeilijker. Ik zal er 1 of 2 nachten voor worden opgenomen. Volgende week nog wat scans en onderzoekjes en vanaf 7 maart gaat bestralen beginnen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten