Op de bank

Ik zit op de bank en probeer invulling te geven aan mijn dag. Dat betekent nu dat ik een stukje ga schrijven. Ik ben mijn dagen bewust aan het invullen,omdat er anders lamlendigheid ontstaat. Dit in overleg met de ergo therapeut. Maak een invulling en houdt je eraan. Moeilijk hoor want het ontbreekt me aan energie. Een beetje pittige sessie bij fysio moet ik de vo@Gé de dag soms nog bekopen.
Accepteren van de huidige situatie, het is zo moeilijk om vanuit acceptatie te komen tot verstandig doen.
De antibiotica kuur is nu klaar, weet niet of het jou veel effent heeft gehad. Mijn mond is wat minder pijnlijk maar dat kan ook door de pijnstillers komen. Awel die zijn ook op dus nu is het weer zoals het is, in mijn mond. Gewoon maar door met mijn bakje vla en proberen eens iets te kauwen. Maar wat dan? Beetje puree of zo? Het blijven spannende tijden.

Aanstaande vrijdag krijg ik een colonscopie wegens aanwezige poliep. Diezelfde dag ga ik ook de scan weer in. Belangrijke en spannende dag, duim maar voor me.

Werk

Werk, dat wat je doet om geld mee te verdienen. Geld dat je nodig hebt om je bestaan te vullen,je in je eigen levensinhoud te voorzien.
Ziekeman werkt al niet meer sinds begin februari. Sinds het eerste consult bij het AvL heb ik niet meer gewerkt. Vreemd is dat. Ook dat is van de ene op de andere dag in een ander perspectief komen te staan. In wezen heel eenvoudig: ik ben niet in staat te werken, zowel mentaal als fysiek, dus...
Ondertussen ontvang ik netjes elke maand mijn salaris. Verbijsterend eigenlijk. Het zou ook heel anders kunnen zijn.
Ondertussen maakt mijn werk nog steeds deel uit van mijn belevingswereld. Het is nog dichtbij. Gelukkig omdat er nog contact is, via sms, Facebook, mijn weblog of gewoon een telefoontje. Vanochtend was ik er weer op de koffie. Anne haalde me op en we hebben weer genoeglijk een startbakkie gedaan met een aantal collega,'s die zo binnen druppelden. Ik had op gezien tegen de confrontatie maar het maakte me blij. Het is toch een soort vitamineshot dat iedereen blij is om je te zien.

Vanochtend was de schoonmaker in huis, Francis, die onverstoorbaar rustig zijn gang gaat, of er nou wel of niet iemand in ochtendjas gaat rond scharrelen. Toch voel ik me gast in eigen huis dus ben ik na het lezen van de krant mijn bed maar weer ingekropen. Met een boek, dat wel. Voor ik ziek werd, was ik bezig met een boek over de Krim oorlog. Dat project heb ik nu weer opgepakt en verdomd, het lukt me ook dit boek weer te lezen. Met mijn hersenen is niks mis en concentreren lukt steeds beter. Dat zou me vrolijk moeten stemmen maar dat lukt me nog niet zo goed. Daarvoor zit mijn mond me teveel in de weg. Stel je voor, je mond daar sta je niet bij stil, die is er gewoon en doet wat ie moet doen, als (uit)laatklep functioneren. Ik betrap mezelf erop dat ik soms met afgunst kijk naar iemand die iets lekkers in zijn mond stopt. Nou ja, het zal even duren maar dan kan ik dat ook weer.

Bijzonder ontnuchterend was de constatering van een vriend van mij laatst: vijftig jaar geleden was je nu dood geweest. Geeft een ander perspectief aan mijn gemopper en geklaag en dwingt tot enige bescheidenheid...

Weekend

Zaterdag is het vandaag. Bij Felix klim club wezen kijken, ik was er al een tijd niet geweest. Door het ziekzijn kom je snel naast het gezinsleven te staan, in mijn geval. Parallelle lijnen worden het. Ik wil graag proberen weer wat dichterbij te komen. Mee aan tafel zitten is er ook zo eentje, dan kom ik er weer wat meer in.

Verder kenmerken de laatste dagen zich blijvend door de droge en zere mond problematiek. Ik word er soms gek van. Dus van allerlei eet experimenten komt niets en ook dat frustreer me. We strompelen zo maar wat voort. Weinig energie.

Maar het weblog moet geen klaagzang worden. Wat dan wel? Dat vraag ik me wel eens af. Er gebeurd weinig, mijn bestaan is karig voor wat betreft avontuur en vele nieuwe ontwikkelingemn zijn er niet. Dus kan ik schrijven over mijn beleving. Nou, het liefst beleef ik het bestaan vanonder frisse lakens in afwachting van acute verbetering van mijn situatie. Dat is een vergeefs verlangen, werkelijk beleef ik de dagen als een opgave met huiswerk. Huiswerk om mezelf weer te helpen beter worden. Beter als in: beter dan ik me nu voel.

Zo, en nu ga ik even een wandelingetje maken

Bakens verzetten

Gister met Petra een goed en indringend gesprek gehad met de maatschappelijk werkster. Ziekte legt een heel zware druk op de relatie die daaronder bijna bezwijkt. Ik heb er veel geleerd, en ga proberen de bakens te verzetten. Ondertussen gaat de strijd in mijn mond onverdroten voort. Ik poets dapper mijn tanden en houd mijn mondholte vochtig met gel. Mijn tong blijft pijnlijk en dus is kauwen waarbij je je tong toch verrassend veel nodig hebt, een kleine ramp. Ik weet niet of ik daar nou gewoon maar door heen moet.

Zo rijgen de dagen zich aan een en ligt depressie op de loer, actief blijven is het devies en dat is niet mijn sterke punt, zal het toch helemaal zelf moeten doen. Dus maar weer een stukkie schrijven, zo meteen ga ik lezen en straks ga ik naar fysiotherapie. Sla vandaag mijn middag dutje maar over denk ik, voel me wel goed

Iedereen aktief

...maar ik niet. Op deze prachtige dag is het hier inhuis een drukte van belang. De verbouwing van ons voorkamertje is klaar en de klusser is net weg. Volgende visite gaat helpen verven en ook in de tuin wordt geklust door een vriend. Het kamertje is prachtig en de keuken die nu gesloten is, ziet er ook goed uit. Het is vreemd te moeten ondergaan dat er van alles gebeurd waar ik geen deel aan heb, terwijl dat ooit anders was.met name de keuken is toch mijn kindje, daar wordt nu door een ander in gezaagd. Het vergroot mijn gevoel van onmacht.

En die onmacht is er toch al, sinds ik eergisteren weer voor afspraken op het AvL was. Mijn fysieke ongemak concentreert zich in mijn mond. Droge mond, pijnlijke mond. Daar moet aan gewerkt worden. Maar ergens aan werken en tegelijk de pijn ervan doorstaan gaat niet elk moment van een leien dakje. Dat geeft gevoelens van onmacht.

Zo blijkt elke nieuwe fase in dit ziekteproces weer zijn eigen dynamiek te hebben. Ikzelf loop achter in dat proces omdat ik er midden in zit. De anderen zien beter wat er gebeurd. En dat er ook vooruitgang is en dat ik er beter uitzie. Ook in het AvL afgelopen dinsdag was een ieder tevreden, ik lijk op schema te zitten. Over ongeveer 4 weken ga ik weer vor een MRI scan en dan wordt duidelijk of ik weer schoon ben.