Doorgaan

De laatste dagen word ik erg op mezelf terug geworpen. Ik zal het zelf moeten doen stappen in de goede richting te maken en dat kost moeite. Ik ben geneigd tot passiviteit en in mijn toestand is het verstandig om juist niet bij de pakken neer te zitten. Doen is het devies. Doen levert vooruitgang op. Maar het lijf stribbelt tegen. Zere mond, slappe benen. Tegen mijn zin in oefenen met eten bijvoorbeeld is nu nog een te groot obstakel. Terwijl ik erg graag weer zelf kan gaan eten.

Dus er zijn dagen dat depressie op de loer ligt, vandaag gelukkig weder wat luchtiger kijk op dit bestaan. Wat kan ik doe om mezelf tevreden te stellen. Nou, dit blog bijvorbeeld weer schrijven, goede daad. En steeds tijdig mijn rust pakken, dus zo weer een dutje doen, en vanmiddag even de deur uit, rondje lopen. Dat gaat allemaal wel lukken.
Verder een drukke week op komst, AvL bezoeken op woensdag. Ik ben erg benieuwd hoe ik er volgens hun bijsta.