Vanochtend was de schoonmaker in huis, Francis, die onverstoorbaar rustig zijn gang gaat, of er nou wel of niet iemand in ochtendjas gaat rond scharrelen. Toch voel ik me gast in eigen huis dus ben ik na het lezen van de krant mijn bed maar weer ingekropen. Met een boek, dat wel. Voor ik ziek werd, was ik bezig met een boek over de Krim oorlog. Dat project heb ik nu weer opgepakt en verdomd, het lukt me ook dit boek weer te lezen. Met mijn hersenen is niks mis en concentreren lukt steeds beter. Dat zou me vrolijk moeten stemmen maar dat lukt me nog niet zo goed. Daarvoor zit mijn mond me teveel in de weg. Stel je voor, je mond daar sta je niet bij stil, die is er gewoon en doet wat ie moet doen, als (uit)laatklep functioneren. Ik betrap mezelf erop dat ik soms met afgunst kijk naar iemand die iets lekkers in zijn mond stopt. Nou ja, het zal even duren maar dan kan ik dat ook weer.

Bijzonder ontnuchterend was de constatering van een vriend van mij laatst: vijftig jaar geleden was je nu dood geweest. Geeft een ander perspectief aan mijn gemopper en geklaag en dwingt tot enige bescheidenheid...