...maar ik niet. Op deze prachtige dag is het hier inhuis een drukte van belang. De verbouwing van ons voorkamertje is klaar en de klusser is net weg. Volgende visite gaat helpen verven en ook in de tuin wordt geklust door een vriend. Het kamertje is prachtig en de keuken die nu gesloten is, ziet er ook goed uit. Het is vreemd te moeten ondergaan dat er van alles gebeurd waar ik geen deel aan heb, terwijl dat ooit anders was.met name de keuken is toch mijn kindje, daar wordt nu door een ander in gezaagd. Het vergroot mijn gevoel van onmacht.
En die onmacht is er toch al, sinds ik eergisteren weer voor afspraken op het AvL was. Mijn fysieke ongemak concentreert zich in mijn mond. Droge mond, pijnlijke mond. Daar moet aan gewerkt worden. Maar ergens aan werken en tegelijk de pijn ervan doorstaan gaat niet elk moment van een leien dakje. Dat geeft gevoelens van onmacht.
Zo blijkt elke nieuwe fase in dit ziekteproces weer zijn eigen dynamiek te hebben. Ikzelf loop achter in dat proces omdat ik er midden in zit. De anderen zien beter wat er gebeurd. En dat er ook vooruitgang is en dat ik er beter uitzie. Ook in het AvL afgelopen dinsdag was een ieder tevreden, ik lijk op schema te zitten. Over ongeveer 4 weken ga ik weer vor een MRI scan en dan wordt duidelijk of ik weer schoon ben.
He Johan,
BeantwoordenVerwijderenOpeens stond mijn snowboard in de docentenkamer. Eerste gedachte; wat doet ie daar?? Daarna meteen een positieve gedachte dat je de mogelijkheid had om langs te komen.
Moet erg gek zijn wanneer iedereen zegt dat het goed gaat maar je lijf zich klote voelt. Zet hem op daar.
Groet,
Peter