Terugkijken

Vauit het avl. Na een rustige nacht tijd om eens terug te kijken. Ziekeman zijn neemt je op sleeptouw en de dagen rijgen zich aaneen. Het voelt alsof ik al tijden in deze bubbel zit maar in werkelijkheid heb ik het over een paar weken.
Begin februari heb ik een afspraak bij de kno arts in het SLAZ. In de redelijke overtuiging dat ik een ontstoken en chronische amandel in de weg heb zitten. Diezelfde middag nog zit ik, licht verward in het AvL bij een kno arts, vanuit het SLAZ direct doorgestuurd. Het AvL nou dan weet je het wel, adrenaline scheut door mijn lijf. Hij windt er geen doekjes om. Kanker is een reëels optie en dus direct een punctie en de dag erop een mri scan. Een circus van allerlei afspraken gaat zich vanaf hier ontrollen. Een week later Wordt ik opgebeld met slecht nieuws: plaveiselcel carcinoom, zeg maar keelkanker. Ik ben niet eens verbaasd, want ik voel me klote. De volgende dagen zie ik allerlei mensen, alles in het kader van het opzetten van de behandeling. Radplat heet het hier, een combinatie van bestraling en chemo therapie gedurende zeven weken. Me wordt voorspeld dat het een zware periode wordt met een lange nazit. We zullen zien.
Intussen is eten in deze week zich aan het ontwikkelen tot een ramp. Het lukt niet, het smaakt niet, ik ben uren aan het kauwen. Een keer loop ik gefrustreerd van tafel: het gaat niet.
Na overleg met een diëtiste ga ik over op drinkvoeding. Geen genoegen maar wel een grote geruststelling.ik hoef niet meer te eten! Merkwaardig dat dat een opluchting kan zijn.
En inmiddels, na wat vijfen en zessen, gaat mijnvoeding rechstreeks mijn maag in. Hoef ik straks, als het echt gaat beginnen, mijn pijnlijke keel niet te gebruiken.
En nu de vierde week in. Vanmiddag een pet-ct scan.