Masker

Vandaag is het tegenoffensief gestart en dat werd tijd. Mijn strot zit vol, ik ben nog nauwelijks verstaanbaar en ik heb er in hoge mate genoeg van.
Voor de bestraling kom je in een ruimte met een indrukwekkend apparaat, je loopt er naar toe door een gang zonder deuren en met een poëtische tekst die ik voor geen letter las. Op de plank en dan het masker op. Dat masker is bedoeld om mij geheel stil te laten liggen en vervolgens goed te kunnen mikken met de stralen. Gemaakt van kaaskleurig grofmazig kunststof bedekt het mijn schouders en hoofd. Ogen en mond zijn vrijgeknipt, voor het idee. Het masker knelt en voelt beklemmend. Ik ben er een beetje bang voor. Mijn achterhoofd ligt in een mal, de kin rechtomhoog, ook niet helemaal wat je in centerparcs verwacht. Mond dicht, met beschermende siliconemal om het gebid. Ademen door de neus dan maar. Soms zie je jezelf weerspiegeld in het elektronenkanon. Ik lijk wel een ridder uit een computervechtspel van de jongens, en dan een van de onvriendelijke soort. Het piept en kraakt en beweegt zo af en toe, ik word vanuit verschillende hoeken beschoten. Na 10 minuten is het voorbij. Bevrijding. Morgen mag ik weer.