Het einde van de derde week. Bijna op de helft van het behandeltraject. Aanstaande maandag ga ik het ziekenhuis weer in voor een chemokuur. Donderdag ben ik dan weer thuis. Ik zie er niet naar uit. De chemo zal er wat meer inhakken als de eerste keer, althans dat zei vandaag de internist. De opname zelf vind ik niet erg, de afdeling is aangenaam rustig,ik kan legitiem niks doen en ik ben niemand tot last. En het bed is verstelbaar en ligt lekker.
Nieuw in de reeks onprettige verschijnselen is de keelpijn die ik vannacht voor het eerst had. Pijnlijk bij slikken en slikken doe ik graag vanwege slijm in de keel. Ook hiervan zei de internist dat dat de komende tijd erger gaat worden en dat ik niet moet schromen pijnstillers te slikken. Want ik moet kunnen blijven slikken, dat schijn je te kunnen verleren en dan heb je weer een nieuw probleem. Vooralsnog paracetamol maar morfine is uiteindelijk ook een optie, zei ze! Dus misschien binnenkort wel permanent onder invloed...
Ander verschijnsel is dat het haar in mijn nek nu uitvalt, onder invloed van de bestraling die, zoals mijn zus zei, aan de ene kant erin en de andere kant er weer uit gaat. Vreemd, een paar dagen geleden kon ik melden dat het haar in mijn nek pijn deed, dat zullen de haarzakjes ofzo wel zijn geweest die het niet meer hielden. Wees niet bang, ik word niet kaal, alleen de haren in "THE line of fire" hebben er last van.
Gemiddeld welbevinden deze dagen? Een mager zesje. Al die bijverschijnselen maken je op een andere manier ziek en zorgen bij mij voor lamlendigheid en soms heb ik zo mijn moedeloze momenten ''s ochtends bij het opstaan. Toch al niet mijn favoriete moment.
Aan de andere kant ben ik vol goede moed en heb ik het besef dat het ergens goed voor is. Het is een zware etappe koers waar je soms na een stijle, zware klim trots bent op jezelf en op andere momenten niet weet hoe de finish te halen.
Lieve Johan.
BeantwoordenVerwijderenWat vervelend nou voor jou al die bijverschijnselen voor jou hoop ik dat de pijn niet te erg wordt en ja chemo kuren is ook niet prettig,toch blijf ik je een kanjer vinden zo je dit allemaal onder gaat en mag je ook eens moedeloos worden het is niet niks wat er allemaal in je keel omgaat en hoe je het wend of keert je moet het traject door en wij lopen met je mee maar kunnen het niet eens een dagje van je over nemen ik zou het graag voor je over hebben.Lieve jongen hou je taai ook sterkte voor Petra en de jongens,een dikke knuffel en veel liefs van je zus Greet.
Vriend Johan,
BeantwoordenVerwijderenNu ik alles gelezen heb weet jij het zeer goed en duidelijk te formuleren wat je ondergaat en je blijft gelukkig strijdbaar! Kop op!
Maak het beste van het weekend je zit al op de helft en vergeet de morfine!
Vandaag 70 geworden mijn vriend Willem heeft de vlag uitgestoken - het moet niet gekker worden!
Hoi johan,
BeantwoordenVerwijderenBlijf je verslagen met interesse en bewondering volgen. Al die ups en down's; heel begrijpelijk, maar helaas ook even onvermijdelijk. Inderdaad een soort van zware etappekoers. Maar dan een met wel heel veel steile hellingen; en je weet tijens de rit nooit hoelang zo'n helling nog duurt, en hoe steil hij nog gaat worden.... Liefst wil je gewoon afstappen eigenlijk...
Niet teveel nadenken, gewoon maar stug doortrappen, in een laag verzet, helpt dan soms. Maar ja, makkelijk gezegd natuurlijk.
Veel sterkte komende week. Misschien valt het allemaal wat mee.
En zoniet, vergeet dan niet , dat er na elke helling ,hoe steil en rottig ook uiteindelijk altijd een top volgt; met rust, een prachtig uitzicht , en trots op jezelf...!!
Groet; michiel