wie schrijft die blijft

Gister was het een moeizame dag. In het ziekenhuis een gesprek met de internist ter voorbereiding van de chemo. Nog even nagevraagd hoe de pet scan was gegaan. En welja, de lymfes in mijn hals gloeien op in mijn hals op de scan. Ik had even een momentje van moed die in de schoenen zakt. Vreemd genoeg gaven de lymfe-puncties een schoon beeld. Maar gewoon volle kracht vooruit, maandag de eerste bestraling en 's avonds opgenomen voor de eerste chemo op dinsdag. Dan hoop ik donderdag weer thuis te zijn. Bestralen gaat dan overigens gewoon elke dag door.
Ongemerkt slaat de spanning er in door het ziekenhuis bezoek, een glas karnemelk thuis valt verkeerd en hup.... Ik was blij dat ik uiteindelijk rustig in bed belandde en een goeie nacht had vervolgens.

Vandaag nieuwe dag, nieuwe kansen. Rustig starten, een wandelingetje maken en een stukkie schrijven. Waar ik nu het meeste last van heb is het praten. Praten gaat nog slechts op fluistertoon en veel woorden spreek ik moeizaam uit. Thuis draagt mijn stem geen meter ver meer, aan tafel houdt ik maar mijn mond en even iemand aanroepen, het lukt niet. Het is een vreemde gewaarwording. Dus word ik steeds zwijgzamer en doe ik veel af met een knikje of een enkel woordje.
Ik neem aan dat het komt omdat mijn tong verdrongen wordt door het gezwel achterin mijn keel. Dus tong kan niet meer aan alle opdrachten voldoen en daarnaast moeten de stembanden over een hoop rotzooi heen schreeuwen, misschien zitten ze wel een beetje klem. Dan sta je op straat en krijg je een knuffel van de buren en dan kijk je maar op je liefst en dankbaarst en komt er niets meer dan wat zacht gemurmel. Terwijl ik het liefst natuurlijk luid en duidelijk wil roepen hoe goed het me doet, al die knuffels en steun in woord en daad en op kaart die ik de laatste tijd van iedereen ontvang.