gisteravond weer zo'n angstmomentje. eerst kopje koffie, dan een beetje misselijk en dan een beetje overgeven. O jee, loopt het niet goed met mijn sondevoeding? Loop ik vol? poep ik wel genoeg? En dat vlak voor de nacht? eerst van me af praten en wat tot rust komen. tranen vloeien en op de schouder van Petra hangen en vervolgens concluderen dat de koffie verkeerd viel. want verder ziet alles er eigenlijk wel goed uit. Toen wel de sondevoeding wat langzamer laten lopen voor de nacht met als bijkomend voordeel dat het moment dat de zak leeg is en vervangen moet worden niet om 6.00 's nachts is maar een stuk later.(ja ja de praktische zaken van een sondevoeding gebruiker) En inderdaad: goed geslapen en de sondevoeding liep leeg om 10.00.
Angst, daar gaat het over natuurlijk, in alle opzichten. Vanaf het moment dat een arts tegen je zegt: "ik verwijs je door naar het Antonie van Leeuwenhoek" ontstaat er angst. Je hoeft er in amsterdam wat dat betreft het woord kanker niet eens voor te gebruiken. gewoon zeggen: avl. Ik weet nog precies hoe de adrenalinerush voelde nadat die arts het zei en de verwarring die ik voelde in mijn hoofd en de ingehouden rust die ik hield aan de telefoon om Petra dit door te vertellen. Ik merk aan mezelf dat ik mijn angst verdeel in porties. Nu ben ik erg bezig met mijn sondevoeding en of alles wel goed gaat. Op de achtergrond staat al vast klaar (nu nog): de angst voor pijn in mijn keel wanneer de behandeling gaat lopen en hoe ik me verder ga voelen in die periode. Door alles maar te nemen zoals het is en het van me af te praten ga ik de angst te lijf. Een ding tegelijk. En de basisangst: komt het allemaal wel weer goed? ik maak me er nog maar even niet druk over.
Hoi Johan.
BeantwoordenVerwijderenHeb je blog maar eens doorgespit, je bent mooi klaar met al dit gedoe. Ik lees ook dat je weer heel nieuwe ervaringen hebt opgedaan, leiden we nog een beetje leuke verpleegkundigen op of heb je nog goede tips voor ons om de kwaliteit op te krikken. Op het ROC gaat het in sneltrein vaart door maar de koffie 's ochtends is toch minder lekker. Ik zeg het je eerlijk ik mis onze gesprekjes wel zo in de vroege uren, denk geregeld aan je. heel veel sterkte en groetjes Janine.
Lieve Petra, lieve schat dit zal voor jou ook niet makkelijk zijn. Ik hoop dat jullie dit saampies te lijf kunnen gaan, ook jij en de jongens zijn in onze gedachten. Het is nog steeds moeilijk te geloven dat jullie dit moet overkomen. Ik hoop jullie snel weer te zien, mits Johan dat kan/wil.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes jullie nichtje uit het hoge noorden
Hallo Johan, de vraag of dit goed komt is moeilijk, je hebt gelijk dat je dat nog even wegschuift. Op dit moment zijn er andere zaken belangrijker.Weet dat wij constant aan je denken. Het van je af praten is wellicht de beste oplossing, en als dit medium daarbij kan helpen doen we dat. En als dat op een zeker moment wellicht ook even te veel wordt kun je dat ook laten horen, je kunt haast een krant starten met het beantwoorden van de reacties. Johan hou je taai en de kop ervoor. Ieke/ Greet
BeantwoordenVerwijderenLieve Johan , Petra en de mannen ....
BeantwoordenVerwijderenIk wil graag zeggen , roepen....natuurlijk komt het goed !! Maar ja , dat kan ik niet.....maar we kunnen en mogen het wel hopen en er met z'n allen voor gaan! In ieder geval lekker dat je nu weer lekker thuis bent bi je geliefden , dat helpt altijd en gelukkig was het zonnetje vandaag erg vriendelijk , ik hoop dat je dat kunt zien.... We houden van je en we bidden voor je , je bent nooit alleen.....
kus Jeannette