de kop is eraf

De eerste week van behandeling zit erop. "En, Ziekeman, hoe beviel het?" Nou, het gevoel van  ziek zijn is al vervelend genoeg, maar als de behandeling de boel nog beroerder maakt, dan is dat wel even doorbijten.

Het bestralen met het vermaledijde masker op is een verzoeking waar ik langzamerhand een vorm in ga vinden. De handen op de buik en concentreren op buikademhaling werkt goed, daarnaast heb ik de dames van de controlekamer gevraagd steeds te vertellen wat ze doen. Dan hoor ik door de speakers het verloop van de 10 minuten die het duurt en dat geeft afleiding en steun. Er ontstaat inmiddels in mijn hoofd daardoor een ritme: er wordt eerst een scan gemaakt en daarna worden er zes velden bestraald. Dit alles in wonderlijke geluiden gevat. Het scannen geeft een metalig geluid en het hele apparaat draait om me heen, korte pauze om de boel goed in te stellen en dan wordt het electronenkanon in stelling gebracht.  Het diafragma wordt telkens ingesteld op een bepaald deel van een te bestralen vlak, beetje metalig tikkend en dan komt er een seconde of tien een piepende kreun. Dat is de daadwerkelijke bestraling. De tumor wordt uit 6 verschillende hoeken bestraald, 6 velden en voor het laatste veld komt er snel even iemand binnen om de tafel waarop ik leg in een geheel ander hoek te draaien. Dan is het klaar, komen ze weer binnen om het masker snel los te maken: bevrijdend gevoel.

Elke dag is tot nu toe eigenlijk anders. Nieuw voor vandaag: door de bestraling krijg ik last van taaislijmvorming in mijn keelholte, en zo'n slijmgevoel achter in de keel maakte me vandaag weer angstiger dan gister. Je zit zo opgesloten achter het masker...het roept fantasieen op van een superman die in een machtige beweging zichzelf bevrijd uit een ketening. Maar ik weet me in te houden...Zennnnnnnn

Dan was er natuurlijk ook de chemokuur, het dagje gif waar ik doorheen sliep. Misselijkheid kwam alsnog in de volgende dagen maar dat bleek goed te bestrijden met medicijnen. De dagen gaan zo op en neer. Soms prima, soms moe, soms misselijk. Kan per dagdeel verschillen.
Het succes deze week is de fysiotherapie. Om mijn conditie op peil te houden, is er ook fysiotherapie mogelijk. En dus conditietest gedaan en mijn conditie viel eigenlijk best mee. Ik kan meer dan ik dacht. (eigenlijk geen nieuw gegeven, maar dit terzijde) Vandaag een uurtje in het zaaltje zitten oefenen onder begeleiding: fietsen, roeien, lichte krachttraining. Deed me erg goed. Je kon me daarna thuis wel opdweilen.

"Ziekeman, wat kun je concluderen na deze week?"
Dat ik erg dankbaar mag zijn dat ik in mijn ziekte de afgelopen week waar mogelijk zo ongelofelijk uit de wind wordt gehouden door Petra, Tycho en Felix en Liesbet en Jan en Wenny en Nynke en Sonja en al die andere lieve mensen die me via sms steunen of via dit blog of via een kaartje. Super..............

Wat allemaal veel belangrijker is: Tycho is jarig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 15 jaar geworden, schoenmaat 46, 1.80 meter lang en haren op zijn kin.